రారా మా ఇంటిదాకా 11

telugu sex stories boothu kathalu కంఠం మీద నాలుకతో రాశాడు – సముద్రంలోని నీలిమ అంతా ఘనీభవించినట్లు నరాలు పొంగాయి.

ఎద మీద తన చెంపను వుంచాడు. మాధుర్యపు తుట్టెను కదిపినట్లయింది.

అక్కడి నుంచి కిందకు పాకి బొడ్డులో నాలుకను జొనిపాడు. స్వర్గం ముందున్న కందకంలో దిగినట్లనిపించింది. ఆపై చీర కుచ్చిళ్ళతో ముఖాన్ని గుచ్చాడు. సుఖం లోతెంతో తెలిసింది.

అంతకు ముందెప్పుడూ అనుభవంలోకి రాని ఉద్రేకం, క్రితం ఎన్నడూ చవిచూడని ఉద్వేగం అతన్ని ఊపేశాయి. వేళ్ళు ఎక్కడెక్కడో తిరుగుతున్నాయి. అడ్డంకులన్నీ పూర్తిగా తొలగించడానికే అవి వున్నట్లు వేగంగా కదులుతున్నాయి.

ఆమె దాదాపు నగ్నంగా తయారయింది.

అతను కొద్దిగా పైకి లేచాడు.

సరిగ్గా అదే సమయంలో తలుపు చప్పుడయింది. ఇద్దరూ అలా ఫ్రీజ్ అయిపోయారు.

తలుపును ఎవరో బలంగా కొడుతున్నారు.

ఆమె ముందుగా తేరుకుంది. బట్టలన్నీ ఒక్క క్షణంలో సర్దుకుంది.

“ఎవరో వచ్చినట్లున్నారు” చాలా మెల్లగా అన్నా అందులో కంగారుంది.

“ఎవరై వుంటారు?”

“ఏమో!”

మళ్ళీ తలుపు చప్పుడయింది. ఇక తప్పదన్నట్లు ఆమె లేవబోయింది.

“నువ్వొద్దు! నేను వెళ్ళి చూస్తానులే”

“అలానే! ముందు నువ్వెళ్ళు”

అతను పైకి లేచి క్రాఫ్ సర్దుకుని ముఖం మీద వాలిన చెమట పొరను తుడుచుకుని తలుపు దగ్గరికి నడిచాడు.

అక్కడ లైన్ లో నిలుచుని అసహనంగా చూస్తున్న సత్యనారాయణ రావుగారు, ఆయన భార్య, తల్లి, ముగ్గురు కూతుర్లూ తన ప్రాణాన్ని తీసుకుపోవడానికి వచ్చిన యమదూతల్లా అనిపించారు అతనికి.

సిగ్గు, లజ్జ తప్పు చేస్తూ దొరికిపోయామన్న గిల్టీనెస్ ఓ క్షణంపాటు అతన్ని కదలనివ్వలేదు.

అంతలో సుజన కూడా వచ్చింది.

తల్లిదండ్రుల్నీ, అక్కయ్యలను చూడగానే ఏం జరిగివుంటుందో సగం అర్ధమైంది.

వాళ్ళ వెనుక గుండ్రాయిలా అనిపిస్తున్న తాతయ్య కనిపించగానే పూర్తిగా అర్ధమైంది.

అప్పటికే ఆలస్యం అయిపోయిందని గ్రహించిన ఆమె తలుపు బోల్టు తీసింది.

“ఏంటమ్మా ఇంత ఆలస్యం?” ఆమెవైపు, అల్లుడివైపు అనుమానంగా చూస్తూ అడిగాడు సత్యనారాయణ.

ఉమ ఒక్క ఉదుటున చెల్లెలివైపు గెంతి –

“ఏమే! కొంపదీసి ఫస్ట్ నైట్ అయిపోయిందా ఏమిటి?” అని చెవిలో నోరు పెట్టి గొణిగింది.

“లేదులేవే! ఇంకాసేపు మీరు రాకుండా వుండుంటే చాలెంజ్ లో నెగ్గుండేవాళ్ళం. కానీ ఖర్మ – మా వంశీ రెండో ప్లాన్ కూడా ఫెయిల్ అయింది.”

కూతుళ్ళిద్దరూ గుసగుసలు ఆడుతుండడం వల్ల సత్యనారాయణ తను వేసిన ప్రశ్నకు సమాధానం చెప్పమన్నట్లు అల్లుడివైపు చూస్తుండిపోయాడు.

“ఇప్పుడే వచ్చానండీ ఇంతలో సుజన వేదాంతం దాని విశిష్టత గురించి చెప్పమంటే ఎక్స్ ప్లెయిన్ చేస్తున్నాను – ఇంతలో మీరొచ్చారు” వంశీ తడుముకోకుండా నోటికొచ్చిన అబద్దం చెప్పాడు.

ఛాలెంజ్ లో సుజన గెలవలేదని ఉమ తన చెల్లెళ్ళవేపు చూస్తూ సైగ చేసింది.

అంతలో బామ్మా ముందుకొచ్చి వంశీతో చెప్పింది.

“చూడు బాబు! పిదపకాలం, మా కాలంలో ఇలాంటి మోసాలు, కుట్రలూ ఎరుగుదుమా! నా తమ్ముడు వీడు-వీడు చచ్చిపోయినట్లు ఎవరో ఆకతాయి కుర్రాడు టెలిగ్రామ్ ఇచ్చాడు. అది నిజమేననుకుని మేం బయల్దేరివెళ్ళాం.

తీరా నెల్లూరు బస్టాండులో దిగి రాజులపాలెం బస్ కోసం ఎదురు చూస్తూ వుంటే, మా తమ్ముడు దిగాడు.

వాడు ఇక్కడికే రావడానికిబయల్దేరాడట. అందరం కలుసుకునే వస్తున్నాం”

ఆమె ఇంకా చెబుతూనే వుంది.

తన పథకం ఎక్కడ బెడిసికొట్టిందో అర్ధమైంది వంశీకి.

చచ్చిపోయినట్టు తను ఇచ్చిన మనిషే ఇక్కడికి బయలుదేరి నెల్లూరులో కనిపించడం వల్ల వచ్చిన చిక్కు ఇది.

ఈయనగారు ఈరోజే ఇక్కడికి రావడానికి బయల్దేరాలా?

ఒరేయ్ వంశీ! నీకు అదృష్టం కలిసి రాలేదురా అని తనకు తనే సర్ది చెప్పుకుని అక్కడనుంచి తేలుకుట్టిన దొంగలా నిశ్శబ్దంగా అడుగువేయబోయాడు.

మామ కంఠం కోపంలో బాగా కాలి ఖంగున మోగడంతో ఆగిపోయింది.

“ఇదంతా చేసింది ఎవరో నేనూ ఊహించగలను మద్రాస్ లోని చిట్టిబాబే ఇంత నికృష్టానికి పాల్పడి వుంటాడు. సబ్ ఇన్ స్పెక్టర్ శరవణన్ తో చెప్పి ఈసారి వైడ్కి సరిగ్గా బుద్ది వచ్చేట్టు చేస్తాను” అంటూ ఆవేశంలో ఊగిపోతున్నాడు.

పోలీసు అధికారి అయిన శరవణన్ మద్రాసు నుంచి తమ పెళ్ళికి రావడం, ఊరెళుతూ తనతో అన్న మాటలు టక్కున గుర్తుకొచ్చాయి వంశీకి.

ఇప్పుడు తన మామయ్య చెప్పిన చిట్టిబాబుకి తమ పెళ్ళితో ఏదో లింక్ వుండి వుంటుందనిపించింది.

అయితే ఆ లింక్ ఏమిటో ఊహకయినా అందడం లేదు.

అందుకే ప్లాట్ గా చూస్తూ వుండిపోయాడు.

అది గమనించిన సత్యనారాయణరావుకి తన తప్పు ఏమిటో తెలిసింది.

ఏదో ఆవేశంలో చిట్టిబాబు పేరెత్తాడు గానీ గొడవంతా అల్లుడికి తెలిస్తే ముప్పు ఊహించలేక కాదు.

ఇప్పటికయినా తన తప్పును సరిదిద్దుకోవాలని అల్లుడివైపు తిరిగి…

“చిట్టిబాబు మా బంధువుల అబ్బాయి. ఒట్టి ఆకతాయి వెధవ. ఏదో సరదాగా ఇలా టెలిగ్రామ్ ఇచ్చి వుంటాడు” అని చెప్పాడు.

ఆయన ముఖంలో కనిపిస్తున్న కంగారుని పసికట్టాడు వంశీ. తనకు తెలియకుండా ఏదో విషయాన్నీ మామయ్య దాస్తున్నాడని గ్రహించాడు.

అంతవరకు వంశీ కరెక్టే!

*    *    *    *    *

“సుజనా! ఏమిటి నువ్వడుగుతోంది? నా ఫస్ట్ నైట్ గురించి చెప్పాలా?”

సుజన అలా అడుగుతుందని మాలిని ఊహించలేకపోయింది. మొదటిరాత్రి ఏం జరిగిందో చెప్పమని ఎవరూ అడగరు తమ శోభనాన్ని గురించి మరొకరికి చెప్పాల్సిన అవసరం కూడా రాదు.

అందుకే ఆమె నమ్మలేనట్లు మరోసారి అడిగింది.

కుషన్ కుర్చీలో గోధుమపంట చేలు ఒదిగిపోయినట్లు ఆమె మెరిసిపోతోంది.వయసుకు మించి పెరిగిన అవయవాలను చూస్తూనే ఆమె గొప్పింటికి చెందిన దానిలా అనిపిస్తుంది. ముఖ్యంగా ఆమె ఎద పల్చటి బంగారు రేకులో పూలచెండ్లను మడిచినట్లుంటుంది. రకరకాల పూలచెట్లుండే నర్సరీలోకి అడుగుపెడుతూనే ఎలా ఉక్కిరిబిక్కిరి అవుతామో ఆమెని చూసినప్పుడు కూడా అలాంటి అనుభూతే కలుగుతుంది.

“ఆ!”

“భోజనాలు చేసేప్పుడు సాధారణంగా రకరకాల వంటలు గురించి మాట్లాడుకుంటాం. అలా నువ్వు ఆ మూడ్ లో వున్నావు కనుక అవే వినాలని అడుగుతున్నట్లుంది” అంది మాలిని.

“అవుననుకో”

“అయితే చెబుతాను శ్రద్దగా విను” అంటూ చెప్పుకుపోతోంది మాలిని.

“మాది ఆత్మకూరు దగ్గరుండే పల్లెటూరు. డిగ్రీ వరకు చదువుకున్నాను. నేను ఒక్కదాన్నే సమాథానం కనుక ఇరవై నుంచి నాకు పెళ్ళి చేయాలనీ సంబంధాలు మొదలుపెట్టారు..

కానీ అమ్మా వాళ్ళకు ఎవరూ నచ్చేవాళ్ళు కారు. ఉద్యోగం వున్న వాడికి తోబుట్టువులు ఎక్కువనో, ఎవరూ లేనివాడికి ఉద్యోగం లేదనో…..ఇలా వచ్చిన ప్రతి సంబంధాన్ని ఎగరగొట్టేవాళ్ళు. ఈ పెళ్ళిచూపుల గోల లేకుంటే ఎలా వుండేదానన్నో తెలియదుగానీ, పెళ్ళి ఆలోచన మొదలవడంతో తోడు కోసం మనసు యాగీ చేయడం ప్రారంభించింది. వయసు ఒక్కసారిగా చిన్నపిల్లలా అయిపోయి ఏదేదో కావాలని అల్లరిచేయడం ప్రారంభించింది అనవసరంగానే అయినా ఒక్కొక్కసారి ఫక్కున నవ్వేదాన్ని. మరోసారి కారణం లేకుండానే దిగులుగా అయిపోయేదాన్ని. ప్రపంచాన్నంతా మడిచి గుండెల్లో కూరుకున్నట్లు చలాకీగా వుండేదాన్ని అంతలోనే ఏదో అయిపోయినట్లు నిశ్శబ్దంతో గడ్డ కట్టుకుపోయేదాన్ని. ఈ మార్పుల్ని అదృష్టం కొద్దీ అమ్మా నాన్న గుర్తించలేదు.

ఇలా మనసు ఊసరవెల్లిలా అయిపోయిన సమయంలో అనంత్ మా ఇంటికొచ్చాడు.

అతను మాకు దూరపు బంధువు. నెల్లూరు ఆర్టీసీ డిపోలో మంచి ఉద్యోగం. కోవూరు దగ్గర పల్లెటూరు. అతనికి సొంతంగా ఓ ట్రాక్టర్ వుండేది. మా ఊర్లో పొలం దున్నడానికని ట్రాక్టర్ పంపించాడు. డ్రయివర్ దగ్గర లెక్కలు చూసుకుని, డబ్బు తీసుకుపోవడానికి అతను మా ఊరొచ్చాడు. మేము తప్ప మరొక బంధువు లేకపోవడంతో ఇంటికొచ్చాడు.

నేనున్న పరిస్థితి వల్ల కాబోలు అతనిమీద ఇష్టం కలిగింది. పైపై మెరుగులు చూసి ఇష్టపడడం ప్రేమ కాదని, అది కేవలం ఆకర్షణ అని, ప్రేమకు కావలసింది ఒకరినొకరు అర్ధం చేసుకోవడమనీ అంటుంటారు కానీ, ఇదంతా ఒట్టి దొంగ మాటలనుకుంటాను. ఒకరికొకరు పరిచయం కావడం, ఒకర్ని ఒకరు అర్ధం చేసుకోవడం, ఆ తరువాత ప్రేమించడం ఇదంతా ఎంత నాన్సెన్స్ గా వుంటుందో ఆలోచించు.

కొంతకాలం పరిచయంతో అర్ధం చేసుకోవడం అనేదే సులభమైతే భార్యాభర్తలు ఎలా వుండాలి? కాని అలా వుంటున్నారా? ఒకరికొకరు అర్ధం కావడమన్నది ఎప్పుడూ జరగదు. మహా అయితే రాజీపడతాం అంతే. ఎవరి టెంపరమెంట్ వాళ్ళదే. ఎవరి అభిరుచులు వాళ్ళవే. కుటుంబం సాఫీగా సాగడానికి ఎదుటి వ్యక్తి అభిరుచుల్ని గౌరవించినట్లు నటిస్తాం.

అతన్ని ఇష్టపడడానికి కారణం నేనున్న పరిస్థితి. ఎదుటి వ్యక్తి గొప్పతనం కన్నా నా అవసరం నన్ను పురికొల్పింది. అందుకే మొదటిరోజు అతనిని తప్పించుకు తిరిగినదాన్ని, రెండో రోజుకల్లా అతనికి ఎదురు పడడానికి తెగ ఉత్సాహం పడిపోయాను.

అప్పుడు మా అమ్మకి కంటి ఆపరేషన్ జరగడం నాకు కలిసొచ్చింది. నేనే వడ్డించేదాన్ని మామధ్య మాటలు కలిశాయి.

నిఒజంగా పని వుండిందో, లేక నాకోసమే ఆగిపోయాడో తెలియదుగానీ పదిరోజుల పాటు అతను వుండిపోయాడు. చూపుల్లోకి మా అభిమానాన్ని అనువదించుకున్నాము తప్ప డైరెక్టుగా చెప్పుకోలేదు.

అతను వచ్చినప్పట్నుంచీ మా అమ్మకు ఆలోచన కలిగినట్లుంది. అతను వెళ్ళగానే నాన్నతో అమ్మ విషయం కదిపింది.

“కుర్రాడు బావున్నాడు ఏం.ఏ చదివాడు. ఉద్యోగం వుంది. ఒక్కడే కొడుకు. ఆస్తి బాగానే వుంది. వెళ్లి విషయం తెలుసుకురండి”

నాన్న బయలుదేరి వెళ్ళి వచ్చాడు. ఆయన వాకిట్లోకి రాగానే అమ్మ హగావుడిగా ఎదురెళ్ళి “పండా? కాయా?” అని అడిగింది. సారాంశం అంతా వివరంగా వినే వీలులేనంత టెన్షన్ లో వుంది.

“పండే”

నేను కూడా తుళ్ళిపడ్డాను.

మరోసారి అతను కొత్తగా పెళ్ళిచూపులకని వచ్చాడు. రాగానే బాత్రూమ్ కి తీసుకెళ్ళి కాళ్ళు కడుక్కోడానికి చెంబుతో నీళ్ళిచ్చాను.

చెంబు అందుకుంటూ “నిన్ను చూడాలనే వచ్చాను” అన్నాడు మెల్లగా.

నేను సిగ్గు రెక్కల్ని కట్టుకుని తూనీగే అయిపోయాను. కిచెన్ లోకి పరిగెత్తాను.

భోజనాల సమయానికి కొంత సర్దుకున్నాను. అప్పటికి మా అమ్మ కళ్ళకున్న కట్లు విప్పకపోవడంతో వడ్డనంతా నేనే చేశాను. సాయంకాలం అతను వెళ్ళిపోయాడు.

అన్నీ కుదిరి పెళ్ళి నిశ్చయమైంది.

ఆత్మకూరులోని ఓ సత్రంలో పెళ్ళి జరిగిపోయింది. మధ్యాహ్నం మూడుగంటలకి బయల్దేరి ఊరికొచ్చాం. మా వెంట ఓ పదిమంది దాకా బంధువులొచ్చారు. నాలుగు గంటల నుంచే వంటలు ప్రారంభమయ్యాయి. ముందు గదిలో అనంత్. చివరి గదిలో నేనూ వుండిపోయాం.

“ఈరోజు సూర్యాస్తమయం జరగకుండా, రాత్రి రాకుండా వుంటే ఏమవుతుంది? ఫస్ట్ నైట్ ఉంటుందా? వుండదా?” లాంటి చిలిపి చిలిపి ఆలోచనల్లోనే సాయంకాలం కరిగిపోయింది.

రోజూ రాత్రి వస్తుంది కానీ ఆ రాత్రి మాత్రం చాలా డిఫరెంట్ గా వుండడం గుర్తించాను. ఆ రాత్రికి ఏదో సుగంధం వున్నట్టే వుంది. ఆ చీకట్లకు ఏదో తెలియని మెరుపు కవచంలా వున్నట్లే తోచింది. ఆ రాత్రి ముసుగు దొంగలా కాకుండా, మాకు అలసట వచ్చినప్పుడు జోల పాడడానికి వచ్చిన గంధర్వుడిలానే అనిపించింది. ఆ రాత్రి ఆకాశం తారుడబ్బాలా కాకుండా చమ్కీలు పొదిగిన నీలం రాయిలా కనిపించినట్టే వుంది. గాలి కూడా కొత్తగా వీస్తోంది.

తొమ్మిది గంటల ప్రాంతాన మమ్మల్నిద్దరినీ కూర్చోబెట్టి నలుగు పెట్టారు. ముసలి ముత్తయిదువలు నా కంఠానికి గంధం రాస్తున్నప్పుడు అతనే స్వయంగా చక్కిలిగింతలు పెట్టినట్లనిపించిందంటే నేనెలాంటి స్థితిలో వున్నానో ఊహించు.

చివరన ఓ ముసలామె పాటెత్తుకుంది. ఇలాంటి సమయాల్లో ఎవరో ఒకరు పాట పాడడం ఆచారం. ఎవరైనా ఓ పాట పాడండి అని మా అమ్మ అనగానే ఆమె పాటందుకుంది. గొంతులో నుంచి ముళ్ళకంపను లాగినట్లు కర్ణకఠోరంగా వుంది పాట. ఆరోజు ఏమైనా బాగా లేదనిపించిందంటే అదే. అయితే ఆమె గొంతు అలా వుందో, లోపలికి వెళ్ళాలని నాకు తొందరగా వుండడం వల్ల అలా అనిపించిందో తెలియదు. ఎలాగైతేనేం మరో అయిదునిముషాలకి పాట ముగిసింది. నన్ను వంట గదిలోకి తీసుకెళ్ళి పాలగ్లాసు అందించారు.   మెల్లగా అడుగులో అడుగు వేసుకుంటూ బయలుదేరాను. చుట్టూ వున్న స్నేహితురాళ్ళు ఏవేవో జోక్ లు వేస్తుంటే ఊపిరి కూడా వేడెక్కి నట్టనిపించింది. సిగ్గు, భయం మధ్య శరీరం వణుకుతోంది. కనురెప్పల మధ్య పడ్డ కాలం క్షణాలై చిట్లుతోంది.

నా వెనుక ఆలీబాబా నలభై దొంగలు సినిమాలో లాగా తలుపు శబ్దం చేస్తూ మూసుకుపోయింది.

“వెల్ కమ్ టు హెవెన్”

కళ్ళతో నవ్వడం అంటే అదే కాబోలుననిపించింది అనంత్ ను చూస్తుంటే.

నేనూ కళ్ళతో నవ్వటానికి ప్రయత్నించాను కానీ ఏదో తెలియని సిగ్గు అడ్డం పడుతోంది.

అతనే లేచి నాకు ఎదురొచ్చాడు.

నాచేతిలోని పాలగ్లాసు తీసుకుని చేయి పట్టుకున్నాడు. పులకరింత నాలో పాలపుంతయ్ విచ్చుకుంది.

నడిపించుకుంటూ వెళ్లి మంచంమీద కూర్చోబెట్టాడు. మేం ఏ స్థితిలో వున్నామో చూడడానికి ఆకాశం మునికాళ్ళమీద నిలబడి చూస్తున్నట్టు అనిపించింది. అందుకే లేచి వెళ్లి కిటికీ మూసి వచ్చాను.

“ఏం? అంత తొందరగా వుందా?” అడిగాడు.

“దేనికి?”

“తెలియదా? అమ్మదొంగా?”

తెలియదన్నట్లు తల వూపాడు.

పక్కన కూర్చుని భుజంమీద చేతులేశాడు. అలవోకగా జరిగినట్లు నా కుడి భాగాన్నంతా అతనికి ఆనించాను. నా ఎదలో కొంత భాగం తగులుతున్నట్లుంది. కోరిక కళ్ళల్లో కాగడాలయి లేస్తోంది.

మరికొంత అదిమాను. నరాలు చిట్లడం నాకు వినిపిస్తోంది. అతనూ నావేపు జరిగాడు. నా ఎద కుడిభాగం అతని చాతీని పూర్తిగా కప్పేసింది.

ఇక ఆగలేక అతను కౌగిలించుకున్నాడు. ఒళ్ళంతా అగ్ని గుండంలా అయిపోయింది. అతని వూపిరి నా కంఠాన్ని నొక్కుతోంది. వేళ్ళు ఎక్కడెక్కడో పియానో మీద ఆడుతున్నట్లు నర్తిస్తున్నాయి. నా పెదవులను నోటిలోకి తీసుకున్నాడు. అమృతభాండంలో వుంచిన స్ట్రానే అయింది నా నాలుక.

“నాకు వినెక్ జాకెట్లకన్నా లోనెక్ జాకెట్లంటేనే యిష్టం” అన్నాడు.

“ఎందుకట?”

“లోనెక్ జాకెట్ అయితే ఓ సదుపాయం వుంది. అదేమిటంటే పోస్ట్  డబ్బాలో ఉత్తరం వేసినట్లు….” అని ఏం చేయచ్చో అతని చెయ్యేచెప్పింది.

నేను నవ్వాపుకోలేక పోయాను.

“ఇప్పుడేమనిపిస్తోందో తెలుసా?”

ఏమిటన్నట్లు కళ్ళు ఎగరేశాను.

“అసలు జాకెట్టే లేకుండా వుంటే మరింత బావుందనిపిస్తోంది” అనడం తరువాయి ఆ పని చేశాడు.

“స్వర్గం ముందుండే ద్వారపాలకుల చేతుల్లో వుండే డాలులాంటిది ఈ బ్రా”

నేను సిగ్గుతో కళ్ళు మూసుకున్నాను.

ఇప్పుడు నా పైభాగంలో నూలుపోగు లేదు.

“నడుముకి గరిమనాభి ఎక్కడో చెప్పుకో చూద్దాం”

తల అడ్డంగా వూపాను.

“ప్రశ్నలోనే జవాబుంది, నాభి అదే బొడ్డు”

చీర కుచ్చిళ్ళు అతని చేతిలో చిక్కాయి. ఇక ఆ తరువాత ఏం జరగబోతుందో వూహించేసరికి సిగ్గు ముంచుకొచ్చింది.

“లైటు” అన్నాను కళ్ళతోనే పైకి చూపిస్తూ.

“లైటు వుండనీ – చీకట్లో అయితే నల్లగా పుడతారట పిల్లలు”

“మీలాంటివాడే లైట్ వుండాలని అల అచేప్పి భార్యని బోల్తా కొట్టించి వుంటాడు”

“నాకైతే ఈ సిక్స్ టీ ఓల్డు బల్బు కన్నా బార్ లైటయితే మజాగా వుంటుందేమో ననిపిస్తోంది”

“వద్దు – జీరో వాల్ట్స్ అయితేనే థ్రిల్లింగ్ గా వుంటుంది. మనకు మరీ అవసరమైన దానిని వెతుక్కోవడం బావుంటుంది కదా”

“నాకూ యిష్టమే నీళ్ళ మధ్యన వున్న ఫీలింగ్ కలుగుతోంది”

అనంత్ లేచి పెద్ద లైట్ ఆర్పి, జీరో వాల్ట్సు బల్బు వేశాడు. ట్రాన్స్ పరెంట్ వెలుగుతో ఆ గది చీకటి నుదుతున అంటించైనా స్టిక్కర్ లా వుంది.

మరో రెండు నిముషాలకి పూర్తి నగ్నంగా వున్నాను.

అతని పెదవులు నాకళ్ళనుంచి అన్నిటినీ రాస్తున్నాయి. అతని స్పీడ్ ని బట్టే అతనెంత కోరికతో వున్నాడో తెలుస్తోంది.

“స్పీడ్ లిమిట్ ఓన్లీ ఫార్టీ కిలోమీటర్స్” అన్నాను.

అతను నవ్వాడు గానీ దానిని పాటించడానికి కుదరడం లేదు. శరీరం అతని వశం తప్పి చాలాసేపే అయింది. అతని ముఖం నా నడుంలో కూరుకుపోతోంది.

“వ్యాలీ అపెడ్…. గో స్లో” పరవశంగా అన్నాను కిలకిలా నవ్వుతూ.

ఎప్పుడయితే నగ్నంగా మారిపోయానో ఆ క్షణం నుంచి సిగ్గు ఆవిరైపోయింది.

అతను ముందుకు దూసుకుపోతున్నాడు.

రేసుల్లో పోటీపడే గుర్రం పరుగే అయింది అతని దూకుడు. కాలం అతని ముఖంలో చెమట బిందువై నిలిచిపోయింది. గాలి మా బెడ్ చుట్టూ ప్రదక్షిణాలు కొడుతూ శోష వచ్చి పడిపోయింది.

నేనూ ద్వారపాలకుల దగ్గరికి వచ్చి స్వర్గంలోకి వెళ్ళకుండా ఆగిపోయినట్లనిపించింది.

అనంత్ అలసటతో పక్కన పడుకుండిపోయాడు.

మరో అయిదు నిముషాలు గడిచేవరకు ఇద్దరం మాట్లాడుకోలేదు.

మెరుస్తున్న కళ్ళతో నావేపు తిరిగి “పెళ్ళయింది – శోభనం కూడా జరిగిపోయింది. ఇలాంటి సమయంలో ఎలుగెత్తి ప్రపంచానికి ఏదో చెప్పలనిపిస్తూ వుంటుంది. నువ్వయితే ఏం చెబుతావ్?” అని అడిగాడు.

అతనన్నది నిజమే నాకూ చెప్పాలనిపిస్తోంది. అందుకే ఏమీ మొహమాటం లేకుండా చెప్పాను.

“స్పీడ్ లిమిట్ తెలియని నీలాంటి కుర్రాడికి పడక ఎక్కేముందు బెడ్ రూమ్ లో ఓ అరగంటపాటు గోడకుర్చీ శిక్ష వేయించాలి”

పాపం అనంత్ చిన్నబుచ్చుకున్నాడు. కానీ అర్ధం చేసుకున్నాడు కనుక రెండో రాత్రి నుంచి ఆ శిక్ష తప్పించుకున్నాడు.

*    *    *    *    *

చిట్టిబాబుది మద్రాసు. సుజన చదువుకునే రోజుల్లో ఆమె ఎదురింటిలో వుండేవాడు. అతని నాన్న ఏదో బిజినెస్ చేసేవాడు. ఒక్కడే కొడుకు కావడం వల్ల అతిగారాబంగా పెరిగాడు. ఎప్పుడూ స్టయిల్ గా త్రిబుల్ ఫైవ్ సిగరెట్ల ప్యాకెట్ లా వుండేవాడు.

నాగరికతంతా పాశ్చాత్యదేశాలది. ఫారిన్ సిగరెట్లూ, ఫ్రెంచి సెంట్లూ జర్మన్ జీన్స్ – ఇలా మనిషినే ఇంపోర్ట్ చేసుకున్నారేమో అన్నట్లు వుండేవాడు. అతన్ని మొదటిసారి చూసినప్పుడు కలిగే ఫీలింగ్ అది. అయిదు నిముషాలు మాట్లాడితే మాత్రం అతను “ఎక్స్ంట్రిక్” అని ఎవరూ చెప్పకపోయినా తెలిసిపోతుంది.

మరిన్ని 2018 కొత్త కథలు

చెల్లితో బంచిక్

గెలుపుకోసం

చదరంగం

ఓ అందమైన లలిత మాలతిల కథ

జన్మనిచ్చిన తల్లి కోసం ప్రయాణం

సునీత- నా కలల రాణి 

నా ముగ్గురు పెళ్లాలు  

ఒక కుటుంబం

ఒక్కసారి అలుసిస్తే!?  

మంత్రాలు – చింతకాయలు

రెచ్చిపోయిన అమ్మాయిలు

అమ్మ-నీ పొదుగు   

కలసి వచ్చిన అదృష్టం

ఫ్యామిలీ కథ చిత్రం 

శృంగార మధనం: సంజయ్

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *