రారా మా ఇంటిదాకా 10

telugu sex stories boothu kathalu అతను బలాన్నంతా చేతుల్లోకి తీసుకుని లాగాడు. కందిరీగలు కుట్టినట్లు బాధతో కమిలిపోయాను. అయిదడుగులా అయిదంగుళాలు మనిషిని నాలుగు అడుగుల పెట్టెలో పెట్టి బయటనుంచి చీలలతో బిగించినట్లు ముడుచుకు పోయాను.

“ఏమిటలా బిగుసుకుపోతావ్! ఇలా అయితే అయినట్లే -” అన్నాడు. అప్పటికే నిస్సత్తువ నాలోని చైతన్యాన్నంతటినీ హత్య చేసింది. కాళ్ళూ చేతులూ వశం తప్పాయి. ప్లాస్టిక్ తో చేసినట్లు బిగదీసుకుపోయాయి. కళ్ళు వాటంతటవే మూసుకుపోతున్నాయి. శరీరం ప్రాణాన్ని కోల్పోయినట్లు చచ్చుబడిపోయింది.

అప్పటికే ఆయన నాలో కలిసిపోవడానికి నానా తంటాలు పడుతున్నాడు. కానీ నా స్థితి అందుకు వీలు కల్పించడం లేదు. శరీరం గట్టిగా ఇనుములా తయారయింది. మెత్తదనం ఎక్కడో మాయమయి పోయింది.

గుండెల్లో మంట మరింత ఎక్కువైంది నాకు. శరీరాన్ని వుండలా చుట్టి ముళ్ళ కంపమీద గిరవాటేసినట్లు కళ్ళలోంచి నీళ్ళు చిప్పిల్లు తున్నాయి.

కనురెప్పలు మూతలుపడ్డాయి. ఆ బాధను మరిచిపోవడానికి నేనూ, మనోహర్ గడిపిన క్షణాలను బలవంతంగా గుర్తుకు తెచ్చుకున్నాను.

మొదట – మనోహర్ డాబామీద వీడియో సినిమా చూడడానికి వెళ్లినప్పుడు అతని చేతి నా ఎదకు తగలడం – సుగుణ వాళ్ళింట్లో మనోహర్ గట్టిగా కౌగలించుకుని, బుగ్గలపై సుతారముగా ముద్దు పెట్టడం, వీధిలో వెళుతూ నన్ను చూసి కొంటెగా కన్ను గీటడం, గొబ్బీలు తట్టడానికి వెళుతున్నానని ఇంట్లో చెప్పి, శివాలయం దగ్గర కలుసుకోవడం, అన్నీ పుప్పొడిమీద అచ్చొత్తిన చిత్రాల్లా కన్పిస్తున్నాయి. ఏదో హాయి శరీరానికి రిలాక్స్ ని కలగజేసింది. జీవ కణాలన్నీ ఆనందాన్ని పీల్చుకుని సాగాయి. మనసు రంగుల తుఫానులో చిక్కుకున్న గాలిపటమే అయింది. రక్తం జ్ఞాపకాలతో మరింత చిక్కబడింది.

నాలో కనిపించిన ఈ ఈజ్ కి నా భర్త ఓ క్షణం పాటు విస్తుపోయినట్లు ఒక క్షణం ఆగడం నాకు తెలియదు. నా మనసంతా మనోహర్ ఆక్రమించేసుకున్నాడు.

ఆ క్షణంలో నేనెవరో, నేనెక్కడున్నానో మరిచిపోయాను. శివాలయం వరండాలో నేనూ, మనోహర్ కలిసి సుఖాల అంచులు పట్టుకుని స్వర్గానికి పాకుతున్నట్లే వుంది.

“మనోహర్…. మనోహర్…” అంటూ నా భర్తని పట్టుకున్నాను. ఒక లిప్తకాలం పాటు ఆయన షాక్ తో గడ్డకట్టుకు పోయినట్లు నాకు తెలిసే అవకాశమే లేదు. నా హృదయమంతా, నా తనువంతా మనోహర్ తో నిండిపోయింది.

“మనోహర్” ఈసారి మరింత గట్టిగా వాటేసుకున్నాను. నా ఉద్రేకాన్ని చూసి నా భర్త తన వయసు మరిచిపోయాడు. రెట్టించైనా ఉత్సాహంతో నన్ను పూర్తిగా ఆక్రమించుకున్నాడు.

ఓ పావుగంట తరువాత నేను ఆ ట్రాన్స్ లోంచి బయటపడ్డాను. అప్పుడు గుర్తొచ్చాయి పరిసరాలన్నీ, పక్కనే అలిసిపోయి కనుగుడ్లను పైనున్న రూఫ్ కేసి గురి చూస్తున్న ఆయన్ను చూస్తూనే భయంలాంటిది జరజరా గుండెల్లో పాకింది.

నేను కలవరించిన మనోహర్ ఎవరో చెప్పమంటాడని ఆయనవైపు చూడకుండా తల దించుకున్నాను.

చిత్రం – ఆయన ఆ ప్రశ్న వేయలేదు అప్పుడే కాదు – మా పెళ్ళయిన మొదటి రాత్రి నుంచి ఇప్పటివరకూ ఆయన నా దగ్గరకు చేరిన ప్రతి రాత్రీ నేను కళ్ళు మూసుకోవడం తరువాయి ఆ పేరును ఉచ్చరిస్తున్నా ఆయన అడగలేదు.

నేను ఈజ్ అయిపోవడం వల్ల రెట్టింపు ఉత్సాహంతో సుఖాన్ని జుర్రుకోవచ్చన్న స్వార్ధంతో ఆయన ఆ ప్రశ్న వేయడం లేదు. ఆ నాలుగు క్షణాలనూ భరించడం కోసం మనోహర్ ని కలవరించే టెక్నిక్ ను నేనూ విడవడం లేదు.

జీవితంలో ఇంతభయంకరంగా రాజీపడడం నాకూ, నా భర్తకే చెల్లింది” కైవల్య చెప్పడం ఆపింది. అప్పటికే బాగా చీకటి పడింది.

*    *    *    *    *

ఉదయం తొమ్మిది గంటలై వుంటుంది. తూర్పు ఆకాశంలో సూర్యుడు మండుతున్న చక్రంలా తిరుగుతున్నాడు. గాలి నులివెచ్చగా తగులుతోంది.

సుజన అక్కయ్యలు ముగ్గురూ పెరట్లో వడియాలు పెడుతున్నారు. సత్యనారాయణరావు భగవద్గీత టీకాతాత్పర్యం చదువుకుంటున్నాడు అనసూయమ్మ వంటింట్లో కుస్తీలు పడుతోంది. సుజన బామ్మ డాబా మీద నుంచి కిందకు దిగి వరండాలో కూర్చుని వీధిన వస్తూ పోతూన్న జనాన్ని చూస్తోంది.

సుజన ఇంకా నిద్ర లేవలేదు. రాత్రి చాలా పొద్దుపోయేవరకూ ఆమె కైవల్య చెప్పిన సంగతులన్నీ నోట్ చేసుకుంటూ వుండిపోయింది. ఏ మూడింటికో నిద్రలోకి జారిపోయింది.

వడియాలు పెడుతున్న ముగ్గురూ మాటల్లో పడ్డారు. “మొన్న రాత్రి వంశీ ఇచ్చిన లడ్డూ తినగానే అంత నిద్ర ముంచుకొచ్చిందేమిటి మన ముగ్గురికి” సుజన పెద్దక్కయ్య ఉమ తన సందేహాన్ని వెలిబుచ్చింది.

“అందులో మత్తు మందు కలిపి వుంటాడని నా నమ్మకం. అలా మనల్ని నిద్రపుచ్చి సుజన గదిలో దూరి, ఫస్ట్ నైట్ ఛాన్సు కొట్టేద్దామనుకున్నాడు కాబోలు. కానీ నేను సేకరించిన డేటా ప్రకారం అది చివరి క్షణంలో ఫెయిలయింది” రెండో అక్కయ్య రమాదేవి చెప్పింది.

“అదెలాగ?” చిన్నక్కయ్య హేమ అడిగింది.

“మన బామ్మకు నిద్ర మాత్రలు వేసుకుని నిద్రపోయే అలవాటు కదా ఆ రాత్రి మాత్రలు ఇవ్వకనే అమ్మ నిద్రపోయింది. లడ్డులోని మత్తు మందువల్ల కొంతసేపు నిద్ర్టపోయి తిరిగి లేచికూర్చుంది బామ్మ. అప్పుడు మన సుజన హీరో రంగప్రవేశం చేసాడు. బామ్మ అడ్డుపడింది. తన రూమ్ లో కలల్లో తేలిపోతున్న సుజన వంశీ రాకను గమనించలేదు. బామ్మ తన ఫస్ట్ నైట్ ప్రహసనాన్ని చెప్పడంతో అతగాడు జడుసుకుని ఉడాయించాడు.”

“లేకుంటే సుజన మన ఛాలెంజ్ లో నెగ్గేదన్న మాట” అంది ఇంకో అక్కయ్య.

“అంతేకదా! ఆ దేవుడు బామ్మ రూపంలో వచ్చి మనల్ని ఆదుకున్నాడన్న మాట. లేకుంటే సుజన మనపై విజయగర్వంతో స్వారీ చేసేది.”

“ఇక నుంచి మనం జాగ్రత్తగా వుండాలి. భార్యాభర్తలిద్దరూ చాలా సీరియస్ గా ఈ ఛాలెంజ్ లో నెగ్గాలని చూస్తున్నారు”

“ఓ.కే! అలాగే” ముగ్గురూ కూడబలుక్కున్నారు.

హాల్లోంచి సత్యనారాయణ గొంతు శ్రావ్యంగా వినిపిస్తోంది. వంటింట్లోంచి మసాలా వాసన బరువుగా గాలిలోకి లేస్తోంది.

బామ్మ వస్తూ పోతున్న జనం మీద సుబ్బులుతో కామెంట్ చేస్తోంది. అంత వయసులో కూడా ఆమె హుషారుగా వుంటుంది. తన వాక్ చాతుర్యంతో ఎదుటివాళ్ళను బురిడీలు కొట్టిస్తూ వుంటుంది.

“ఆ వచ్చేది జయ కదా పెళ్ళికి ముందు సొరకాయలా వుండేది. ఇప్పుడేమిటి అలా ములక్కాడలా అయిపోయింది. కొంపదీసి మొగుడు దీన్ని ఒక్క క్షణం వదలడం లేదు కదా. ముందే వాడు సైన్యంలో పనిచేసి వచ్చినవాడు వైడ్కి ప్రతీదీ యుద్దంలా అనిపిస్తోందేమో” సుబ్బులు ఆమె మాటలకు నవ్వుకుంటూ వుండిపోయింది.అంతలో ఖాకీ డ్రస్సులో వున్న ఒక వ్యక్తి సైకిల్ తొక్కుకుంటూ అక్కడికి వచ్చాడు.

సైకిల్ నిలబెట్టి “సత్యనారాయణగారిల్లు ఇదేనా?” అని గట్టిగా అడిగాడు. వరండాను ఊడుస్తున్న సుబ్బులు ఒక్కక్షణం అతనివైపు చూసి “ఇదే! ఏమిటి?” అని ద్వారం దగ్గరికి వచ్చింది.

“సత్యనారాయణగారికి టెలిగ్రామ్”

“అమ్మో! టెలిగ్రామా! అయ్యో! ఏం వచ్చింది నాయనా! తెల్లవారి నుంచీ కుడికన్ను అదురుతూ వుంది. అప్పుడే అనుకున్నాను ఏదో దుర్వార్త వినబోతామని, ఏమైంది దేవుడో?” బామ్మ రాగయుక్తంగా శోకాలు ప్రారంభించింది.

ఈ అరుపులకి సత్యనారాయణ భగవద్గీతను మూసి ఇవతలకు వచ్చాడు.

వడియాలు పెడుతున్న వాళ్ళూ పరుగు పరుగున అక్కడికి చేరుకున్నారు. అనసూయమ్మ చేతులకున్న మసి అయినా తుడుచుకోకుండా వచ్చి “ఏమైంది?” అంటూ అందరివైపు చూస్తూ ప్రశ్నించింది.

ఈ హడావుడికి సుజన కూడా నిద్ర లేచి, మేడమీద నుండి కిందకు దిగింది.

ఈలోగా ఖాకీ బట్టలతను వరండా మెట్లెక్కి పైకివచ్చి “సత్యనారాయణగారు మీరేనా?” అని అడిగాడు.

“అవును నాయనా”

“టెలిగ్రామ్ సార్ ఇదిగో ఇక్కడ సంతకం పెట్టండి”

ఆయన సంతకం పెట్టాక వణుకుతున్న చేతులతో టెలిగ్రామ్ నందుకున్నాడు. అందులో వున్న మేటర్ చదివాక “అరే! మన వేదాంతం రఘురామయ్య కాలధర్మం చేశారే” బాధ మిళితమైన స్వరంతో స్వగతంలా అన్నాడు.

“తాతయ్య వేదాంతం రఘురామయ్య చనిపోయారా!” పిల్లలంతా ఒక్కసారిగా నోళ్ళు తెరిచారు.

అప్పటికి అర్ధమైంది బామ్మకు. “అయ్యో! మా తమ్ముడు పోయాడా!” అంటూ ఏడుపు ప్రారంభించింది. ఆమెను సముదాయిస్తూ అందరూ లోనికి తీసుకువెళ్ళారు. అయినా ఆమె ఏడుపు ఆపలేదు.

“మరి అందరం వెళ్ళాలి కదా బయల్దేరండి” సత్యనారాయణ అన్నాడు.

“సుజన?” అనసూయమ్మ సందేహంగా అడిగింది.

“అది కొత్త పెళ్ళికూతురు గదా అది చావులకు, కర్మక్రియలకూ రాకూడదు శాస్త్రం ఒప్పుకోదు. అదింట్లోనే వుంటుంది. రాజులపాళెం ఎంతదూరం! మహావుంటే ఇరవై కిలోమీటర్లకు మించదు. రాత్రికి ఏ వేళకయినా వచ్చేయచ్చు. నెల్లూరులో మన ఊరికి వచ్చే లాస్ట్ బస్ తొమ్మిది గంటలకి, దాన్ని మిస్ చేసుకోకుండా వచ్చేయాలి. రాత్రి చనిపోయాడు కాబట్టి ఈరోజు ఎత్తుబడి అయిపోతుంది. మా అమ్మను వదిలేసి వస్తే, కర్మక్రియల వరకూ వుండి ఆ తరువాత వచ్చేస్తుంది”

“అయ్యో! నా తమ్ముడూ” బామ్మమధ్యమధ్యలో ఆగి ఏడుపు సాగిస్తూ వుంది.

ఇలా తర్జన భర్జనలు జరిగి చివరికి సుజనను ఇంట్లో వుంచి, తోడుగా సుబ్బుల్ని వుండమని మిగిలినవారంతా చావుకు బయల్దేరారు. వాళ్ళు బస్టాండ్ చేరుకునేసరికి పదకొండు గంటలయింది. అప్పటికే అందరికీ ఆకలి బయలుదేరింది. వెళుతున్నది చావుకు కాబట్టి ఎప్పుడు తింటామో ఏమో అన్న వేదన కూడా మొదలయింది. ఈ వేదనతోనే అందరూ డస్సిపోయారు.

బస్టాండ్ దగ్గరున్న మామిడితోపులో ఓ పక్కగా నక్కి వున్న వంశీ, వాళ్ళు ఎప్పుడు బస్సులో ఎక్కుతారా అని గుడ్లప్పగించి చూస్తున్నాడు.

వీళ్ళు చావుకి వెళ్ళి వచ్చేటప్పటికి ఎలా లేదన్నా రాత్రి పదిగంటలవుతుంది. ఇప్పుడు పదకొండు గంటలయింది. అంటే పదిగంటల సమయం వుంటుంది. ఈలోగా తన ఫస్ట్ నైట్ ని లాగించెయ్యాలి. రాత్రి జరిగితే అది ఫస్ట్ నైట్ అవుతుంది. మరి పగలు జరిగినా శోభనం శోభనమే గదా మరి కొద్దిక్షణాల్లో తాను సుజన కౌగిలిలో కరిగిపోతాడు.

వంశీ ఈ ఊహలకే చలించిపోయాడు. ఏదో ఉద్రేకం గుండెను కదిలిస్తోంది. ఇంకొక్క క్షణం ఆగలేక బస్సు వస్తుందో లేదోనని చూశాడు. దూరంగా ఎర్రటి బస్సు వస్తోంది. అది అతని కళ్ళకు మాత్రం తన శోభనానికి పచ్చజెండా ఊపుతున్నట్లే వుంది.

బస్సు వచ్చి ఆగింది. అందరూ బిలబిలమంటూ ఎక్కారు. బస్సు బయలుదేరింది.

అన్తఃవరకూ తుప్పల్లో వున్న వంశీ ఇవతలికి వచ్చాడు. “ఆహా! జగమే ఊయల” అన్న పాట అప్రయత్నంగా అతని నోటివెంట వచ్చింది. సుజన ఒంటరిగా వుందన్న విషయం అతనికి ఎక్కడలేని ఉత్సాహాన్ని ఇస్తోంది. తామిద్దరూ శోభనం మధురిమలను అనుభవించడమే కాకుండా, ఛాలెంజ్ లో కూడా నెగ్గుతామన్న థ్రిల్ రక్తాన్నంతా కవ్విస్తోంది.

మరో అయిదు నిముషాలకు ఇంటికి చేరుకున్నాడు. బాత్రూమ్ లో దూరి శుభ్రంగా స్నానం చేశాడు. తెల్లటి పైజమా, లాల్చీ వేసుకున్నాడు. లైట్ గా సెంట్ స్ప్రే చేసుకున్నాడు.

“అదేమిట్రా భోజనాలప్పుడు తయారవ్వావ్ ఎక్కడికీ?” అతని తల్లి విచిత్రంగా చూస్తూ అడిగింది.

“ఎక్కడికీ లేదులేవే అలా మా ఫ్రెండ్ ఇంటికెళ్ళొస్తాను” అన్నాడు వంశీ.

“మీ మామయ్యకు మామయ్య చనిపోయాడట. మనిషిచేత చెప్పి పంపించారు. మనింటి తరపున ఎవరయినా వెళ్లుంటే బావుండేది. నేనెటూ వెళ్ళలేని స్థితిలో వున్నాను కదా అందుకే నిన్ను పంపిద్దామని చూస్తే కనిపించకపోతివి” అంది అతని తల్లి.

“మామయ్యవాళ్ళు ఎదురుపడ్డారులేవే. కొత్త పెళ్ళికొడుకు చావులకి రాకూడదట. శాస్త్రం ఒప్పుకోదని చెప్పాడు. అందువల్ల నిలిచిపోయాను. నువ్వు భోజనం చేసేయ్. నేను ఆలస్యంగా వస్తాను” అన్నాడు వంశీ.

ఇక ఏమీ మాట్లాడలేక ఆమె కొడుకువైపు నిస్సహాయంగా చూస్తుండిపోయింది. చావుకి ఎవరో ఒకరు వెళ్ళలేకపోయామన్న బాధ ఆమెను కృంగదీస్తున్నా అతను అదేమీ పట్టించుకోకుండా బయటికి అడుగువేశాడు.

ఎండా వెన్నెలంత హాయిగా వుంది. గాలి తన శోభనానికి ముత్తయిదువలను పిలవడానికి అటూ ఇటూ తిరుగుతున్నట్లే ఉంది. ఆకాశం చందనాన్ని రాసుకోవడానికి ఉపయోగించే రాతిపలకలా వుంది. అక్కడక్కడా వున్న మబ్బులు అగరొత్తుల పొగ ఆ రూపం దాల్చినట్లు కనిపిస్తున్నాయి.

ప్రకృతంతా తనకు సహకరిస్తున్నట్లు అనిపించింది వంశీకి. ద్రాక్షపళ్ళ వైన్ లో మనసును ఊరబెట్టినట్లు మత్తుగా వుంది. మగ్గం మీద దూదిని ఏకినట్లు శరీరాన్ని ఎవరో ఏకుతున్నట్లు ఉద్వేగం ప్రకంపనాలను పుట్టిస్తోంది. అతను వీధి మలుపు తిరిగాడు. కొత్త పెళ్ళికొడుక్కి దిష్టి తీయడానికి పసుపునీళ్ళ పళ్ళెంను సిద్దం చేసినట్లు గోపీరంగుతో మెరిసిపోతున్న సత్యనారాయణగారిల్లును చూస్తూనే అతని నరాలన్నీ గొడుగు చువ్వల్లా విచ్చుకున్నాయి.

ఇంటిపక్క నుండి నడిచి దొడ్లోకి వెళ్ళాడు. ఎవరూ లేరక్కడ చాలా నిశ్శబ్దంగా వుంది.

“సుజనా! సుజనా!” మెల్లగా పిలిచాడు.

హాల్లో సోఫా మీద కూర్చున్న సుజన తమను ఎవరో పిలుస్తున్నట్లనిపించి బయటికి వచ్చింది.

వంశీని చూడగానే ఆమెకు ఏడుపు తన్నుకొచ్చింది. భోరున ఏడుస్తూ అతని దగ్గరికి వడివడిగా వచ్చింది.

ఈ హఠాత్ పరిణామానికి అతను బెంబేలు పడిపోయాడు. తన శోభనం ఉద్రేకం మీద కన్నీళ్ళ వర్షం కురుస్తున్నట్లు గిలగిల లాడిపోయాడు.

“ఏమైంది? ఎందుకేడుస్తున్నావ్?”

“మాతాతయ్య చనిపోయాడు. అమ్మా వాళ్ళంతా ఇప్పుడే బయల్దేరి వెళ్ళారు”

అప్పుడర్ధమైంది ఆమె ఎందుకేడుస్తోందో అతనికి. అర్ధం కాగానే నవ్వు జలపాతంలా దూకింది.

నవ్వుతున్న అతన్ని ఒక్క క్షణం విస్మయంతో చూస్తుండిపోయింది.

“మా తాతయ్య చనిపోతే నీకు నవ్వు వస్తోందా?” నిష్టూరం పోయింది.

“దాని వెనక చిన్న మెలిక వుంది. లోపలికెళదాం. పద చెబుతాను” ఆమె భుజం మీద చేయివేసి నడిపించుకెళ్ళాడు.

ఇద్దరూ సోఫాలో కూర్చున్నారు.

“ఇంతకీ పూలపొట్లం ఎక్కడ?” అతను నాలుగువేపులా చూస్తూ అడిగాడు.

ఎవరన్నట్లు చూసింది.

“సుబ్బులు”

“అది పూలపొట్లమా? అలాంటి కాంప్లిమెంట్లు, ఉపమానాలు ఉపయోగించావంటే నేను ఊరుకోను” చిరుకోపం ఎర్రగా పులుముకుంది ఆమె ముఖం మీద.

“ఇంకెప్పుడూ నీ ముందు అననులే”

“అంటే ఇంకెవరి దగ్గరయినా అంటావా?”

“ఛీ ఛీ – అలాంటిదేమీ లేదులే నా మాటలకు ద్వంద్వార్దాలు వుండవు. ఇంతకీ ఎక్కడికెళ్ళింది?”

“ఇంటి దగ్గర ఏదో పనుందని వెళ్ళింది”

“ఎప్పుడొస్తుంది?”

“సాయంకాలం”

“హమ్మయ్య మన శోభనానికి చివరనున్న అడ్డంకి కూడా తొలగిందన్న మాట”

“శోభనమా?” ఆమె ఆశ్చర్యపోయింది.

“శోభనమే కాకపోతే మన ఫస్ట్ నైట్ డే టైమ్ లో జరగబోతోంది అంతే”

“నాకేమీ అర్ధం కావడంలేదు”

“అర్ధం కాకపోవడానికి ఇది పజిల్ కాదు. ఫస్ట్ నైట్ యిప్పుడే మన శోభనం త్వరగా తయారవ్”

“నీకు ఏమయినా పిచ్చి పట్టిందా? అవతల తాతయ్య పోయి నేను ఏడుస్తుంటే తగుదునమ్మా అని శోభనానికి ఎంచక్కా తయారయ్యావ్”

“అదా నీ బాధ? కానీ అసలు రహస్యం చెప్పేస్తున్నాను. మీ తాతయ్య పోలేదు.”

ఆమె ఆశ్చర్యంతో బిగుసుకుపోయింది.

“ఔను ఆయన నిక్షేపంలా తాంబూలం రోలులా వున్నాడు. నేనే ఈ డ్రామా అంతా ఆడాను.”

అప్పటికి ఆమెకు కొంత అర్ధమైంది. తాతయ్య చనిపోలేదన్న ఆనందం లీలగా మెదిలింది.

“డ్రామానా?”

“అవును ఆ టెలిగ్రామ్ ఇచ్చింది నేనే”

“నువ్వా?”

“ఎందుకలా మాట మాటకీ ఆశ్చర్యపోతావ్! ఈ ఐడియా నాదే.  ‘పూల పల్లకి’ ఫెయిలయ్యాక – మొదటి ప్లాన్ కి నేను పెట్టుకున్న కోడ్ లే పూలపల్లకి అంటే. ఈ పథకం పేరేమిటో తెలుసా? రవ్వల నెక్లెస్ – బావుందా? ఇక అసలు విషయానికి వస్తే మీ తాతయ్య పోయినట్లు టెలిగ్రామ్ ఇస్తే అందరూ వెళతారని తెలుసు. నువ్వు కొత్త పెళ్ళి కూతురివి గనుక నిన్ను పిలుచుకు వెళ్ళరని ఊహించాను. మీ నాన్న కత ఏంటో నాకు తెలియంది కాదుగా. ఆయనలాంటివాడు ప్రపంచంలో వుండడు. ప్రతిదానికి జాతకాలు, రాహుకాలాలూ, యమగండాలు చూసే వ్యక్తి ఏ పనీ చేయలేడు. పని జరక్కుండా అడ్డుపడడం తప్ప”

“మొత్తానికి బ్రహ్మాండమైన ప్లాన్ వేశావే. కానీ తన తమ్ముడు పోయాడని ఏడుస్తున్న బామ్మను తలచుకుంటుంటే మాత్రం జాలేస్తోంది”

“ఆ దుఃఖం అంతా ఎంతసేపులే ఆ ఊరికి వెళ్ళగానే విషయం తెలిసిపోతుంది. తమను ఆట పట్టించటానికి ఎవరో టెలిగ్రామ్ ఇచ్చారని అనుకుంటారు. ఇక భోజనాలు అవీ చేసి, కాసేపు ముచ్చట్లాడి బయలుదేరేసరికి సాయంకాలమవుతుంది. ఈలోగా మనది….” ఆపై చెప్పలేక ఆమెపై వాలి అలానే గాఢంగా ముద్దు పెట్టుకున్నాడు.

ఆమెకు శరీరమంతా జివ్వున లాగినట్లయింది. సుఖాన్ని కూరిన డైనమెట్లు రక్తంలో పేలినట్లు ఏదో తెలియని పులకరింత ఊపేస్తోంది.

అతను ఆమెను లేవదీసి, బెడ్ రూమ్ లోకి నడిపించుకు వెళ్ళాడు. ఇద్దరూ మాట్లాడుకోవడం లేదు.

కోరిక క్షణ క్షణానికి పెరిగి మొత్తం శరీరాన్నంతా ఆక్రమించుకుంటోంది.

అంతకు ముందు తెలియని సుఖం కోసం మనసులు రెండూ వెదుక్కుంటున్నాయి.

ఆమె అలానే బెడ్ మీద వాలిపోయింది.

స్వర్గం వాకిట ముందు పెట్టిన ప్రమిదల్లా ఆమె కళ్ళు మెరుస్తున్నాయి. ఎర్రజీరలతో ఆహ్వానాన్ని రాస్తున్నట్లు అవి అటూ ఇటూ కదులుతున్నాయి. ఎద పొంగి, ఏదో వత్తిడి కోసం చూస్తున్నట్లు మరింతగా బిగుసుకుంది. అతని స్పర్శ కోసం తపస్సు చేసి చిక్కిపోయినట్లు నడుం సన్నగా కనిపిస్తోంది.

శృంగార కావ్యాలను రాయడానికి వుంచుకున్న రసాయనాల ఇంకుబుడ్డిలా బొడ్డు లోతుగా వుంది. ఆపైన జరుగుతున్నదేమిటో అర్ధం కాకూడదని కాబోలు చీర మరింతగా మడతలు పడింది.

అతను పక్కగా పడుకుని ఆమెని తన వేపు తిప్పుకున్నాడు. ఒక్కసారిగా కనకాంబరాల పూలతోట పక్కకి ఒత్తిగిలినట్లు అనిపించింది.

ఆమె మూడంకె వేసి మరింతగా ముడుచుకుపోయి అతని వేపుకి జరిగింది. చేమంతుల పూలమాల శ్వాస తాకిడికి మెలికలు తిరిగినట్లు ఫీలయ్యాడు.

ఇక తాళలేక తన కుడిచేతిని అతని మీద వేసి గట్టిగా బిగించింది. ఎర్ర మందారాలు ఒక్కసారిగా మీద రాలినట్లు పులకరించి పోయాడు.

కళ్ళెత్తి కోరికతో విశాలమైన ఛాతీకేసి చూసింది. నందివర్ధనాల రెమ్మ కళ్ళకు గంతలు కట్టేసినట్లనిపించింది. అతను తమకంతో పెదవుల్ని నుదుటిమీద అన్నాడు. సూర్యోదయం చిట్లి ముఖం మీద పరుచుకున్నట్లు ఉక్కిరి బిక్కిరయ్యాడు.

పెదవుల్ని చెమ్మ చేశాడు – అమృత కలశం పగిలి అమృతం అంతా ఒక్కసారిగా గొంతులోకి దిగుతున్నట్లు తబ్బిబ్బయ్యాడు.

మరిన్ని 2018 కొత్త కథలు

చెల్లితో బంచిక్

గెలుపుకోసం

చదరంగం

ఓ అందమైన లలిత మాలతిల కథ

జన్మనిచ్చిన తల్లి కోసం ప్రయాణం

సునీత- నా కలల రాణి 

నా ముగ్గురు పెళ్లాలు  

ఒక కుటుంబం

ఒక్కసారి అలుసిస్తే!?  

మంత్రాలు – చింతకాయలు

రెచ్చిపోయిన అమ్మాయిలు

అమ్మ-నీ పొదుగు   

కలసి వచ్చిన అదృష్టం

ఫ్యామిలీ కథ చిత్రం 

శృంగార మధనం: సంజయ్

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *