రారా మా ఇంటిదాకా 14

telugu sex stories boothu kathalu “వద్దన్నారు”  “వద్దన్నా – ఇలాంటప్పుడు వూరకుండకూడదు. పైన పడి పూయాల్సిందే. మా ఆయన మొదటిరోజు మౌనంగా వుంటే నేనేం చేసానో తెలుసా?”

చుట్టూ చేరిన వాళ్ళు నానుంచి భానూవేపు చూపు మరల్చారు.

“మూర్చరోగం వుందని చెప్పి మీదపడిపోయాను. ఆయన వేడెక్కాక లేచి కూర్చుని మూర్చరోగం పోయింది” అన్నాను.

అందరం నవ్వుకున్నాం.

“ఈరోజూ తలనొప్పి అంటే నేను చెప్పినట్టే చెయ్ ఏం చేయాలో తరువాత చెబుతాలే” అంది.

ఆమె మళ్ళీ “నిన్ను చూస్తుంటే ఎప్పుడో చదివిన జోక్ గుర్తుకొస్తోంది” అని తను ఏదో పుస్తకంలో చదివిన జోక్ చెప్పింది.

“ఓ అబ్బాయి పెళ్ళిచూపులకు వెళ్ళాడు. అమ్మాయి నచ్చింది ఒళ్ళే పెద్ద వక్షస్థలంలా వ్యాకోచించింది.

ఆయన ఫీలింగ్స్ ఏమిటో తెలియడం లేదు.

హుందాగా, నిండుగా, మంచి మర్యాదస్తురాలిలా కనిపించింది. ఈమె ఫస్ట్ నైట్ అల్లరిగా, సరదాగా వుంటుందో వుండదోనన్న అనుమానం ఎందుకనో కలిగింది అతడికి.

పెళ్ళి చూపులయ్యాక, తిరిగి బస్టాండ్ కి వస్తూ మధ్యవర్తిని అడిగాడు. “అమ్మాయి బావుంది. కానీ ఫస్ట్ నైట్ పెర్ ఫార్మెన్స్ మీదే అనుమానంగా వుంది. పెళ్ళికి ముందు ఓరోజు నాతో గడుపుతుందేమో అడిగి చూడు”

మధ్యవర్తికి మతిపోయింది కానీ పెళ్ళి కుదరకపోతే పర్సంటేజ్ పోతుంది గనుక సరేనన్నాడు.

పెళ్ళికూతురి దగ్గరికెళ్ళి విషయం చెప్పాడు.

వెంటనే ఆమె “ఆయనికి అలాంటి సందేహాలు ఏమీ వద్దు. నా ఫస్ట్ నైట్ పెర్ ఫార్మెన్స్ అద్భుతంగా వుంటుంది. కావాలంటే మా ఎదురింటి రమేష్ నో, చివరింటి సురేష్ నో అడగమనండి” అంది.

మధ్యవర్తికి మరోసారి మతిపోయింది.

నాతోపాటు అందరం నవ్వాం.

“శివరామ్ కి అలాంటి రికార్డ్ ఏమీలేదు. బుద్దిమంతుడు ఆడపిల్ల కనిపిస్తే ఆమడ దూరం పరుగెత్తేవాడు”

అందుకేనేమో అలా వణికిపోయాడు.

జనరల్ గా అబ్బాయిల్లో చాలామందికి పెళ్ళికి ముందే ఈ ఎక్స్ పీరియన్స్ వుంటుంది. అలా లేదంటే అతగాడు గుడ్ బాయ్ అన్న మాట.

ఆరోజు సాయంకాలం నేనెలా నడుచుకోవాలో భాను అరగంటసేపు చెప్పింది.

రెండోరోజు రాత్రి ప్రారంభమైంది. పేర్లు చెప్పడం గానీ, ఆడబాడుచు లాంఛనాలుగానీ ఏమీలేవు.

అప్పటికే బంధువులంతా వెళ్లిపోయారు. భానునే నన్ను గదిలో వదిలి వెళ్ళిపోయింది.

నేను లోపలికి వెళ్ళిన పావుగంటకు ఆయన వచ్చాడు.

“ఏమిటి ఆలస్యం?”

చొరవగా వుండమని భానూ చెప్పడంతో నేనే అడిగాను.

ఆయన చేయి పట్టుకుని మంచం దగ్గరికి పిలుచుకు వచ్చాను.

ఇద్దరం కూర్చున్నాం.

“తెల్లటి బట్టల్లో మరింత బావున్నారు”

“ఈరోజ్ కాటన్ చీర ఎలా వుంది?”

“బావుంది” ముక్తసరిగా అన్నాడు.

“ఉదయం నుంచీ నడుం వాల్చలేదు” అంటూ పడుకున్నాను.

అలానే కూర్చున్న ఆయన్ని నా మీదకు గుంజాను. ఎంత టెక్నిక్ తో లాగానంటే నా ఎద ఆయన ముఖం మీద గుద్దింది. నాకే ఒళ్ళంతా తిమ్మిరెక్కింది.

రక్తప్రసరణ అంతా ఆగినట్లయింది. మరి ఆయనకెలా వుందో అంతుబట్టలేదు.

“మీ స్వర్గం తాళాలు నా దగ్గరున్నాయి. మరి అవెక్కడున్నాయో చెప్పుకోండి చూద్దాం”

ఆయన చేష్టలుడిగి కూర్చుండిపోయారు.

“ఎక్కడ ఆ తాళాలు?” అంటూ ఆయన నన్నంతా తడుముతాడనుకున్నాను.

వూహూఁ లాభం లేదు. మరికొంతసేపు అలా మవునంగా వుండిపోయాను నేను లేచి కూర్చున్నాను.

“అబ్బ! జడ మరింతగా పైకి వేసింది భాను. తలంతా పట్టేసినట్లుంది” అంటూ జడ విప్పాను. మల్లెపూలు తీసి ఒళ్ళో వేసుకున్నాను. వెంట్రుకలన్నీ వూడి గాలికి పూలపొద బరువుగా కదులుతున్నట్లు వూగుతున్నాయి.

“ఈచీర మా వూర్లో కొన్నాను. మూడు మూరలు వుంటుందని ఇచ్చాడు కొట్టువాడు. కానీ అంత వున్నట్లు లేదు. ఒంటిని చుట్టీ చుట్టనట్లుంది. కాస్త మూరలేసి పెట్టండి. నామూర చిన్నది”

ఆయన రియాక్షన్ కోసం చూడకుండా చీర విప్పాను. రోజ్ కలర్ చీర ణ చేతుల్లో రోజా పూలదండలా ఒదిగిపోయింది.

ఇప్పుడు నా ఒంటిమీద లంగా, జాకెట్టు మాత్రమే వుంది. నా ఎద ముందుకు పొంగి, కళ్ళను పీల్చేస్తోంది.

“చూశారా? ఆ టైలర్ ఎంత ఏమరుపాటువాడో, ఓ హుక్ పెట్టడం మరిచిపోయాడు” అంటూ ఎక్కడ హుక్ పెట్టలేదో చూపించాను. అంతకు ముందే ఆ హుక్ ను ఆయన చూడకుండా తెంపేశాను. అక్కడ పుక్కళించిన చర్మం ఎర్రగా మెరుస్తోంది. జాకెట్టు తప్ప మరో ఆచ్చాదన లేని నా వక్షస్థలం ఆయన కళ్ళల్లో ప్రతిబింబాలై రేగుతోంది.

“హుక్ లు లేకుండా జాకెట్ వేసుకోవడం నాకు సుతరామూ ఇష్టముండదు” అంటూ విప్పేశాను.

ఇప్పుడు నా ఒంటిమీద కేవలం బ్రా, లంగా మాత్రమే ఉన్నాయి.

ఆయన గుడ్లప్పగించి చూస్తున్నాడు.

“ఈ బ్రాలో ఏదో పురుగు దూరినట్లుందండీ – చూడండి” ఈసారి బ్రా కూడా తప్పించాను.

ఇరవయ్ ఏళ్ల యవ్వనం, సోయగం పద్మాసనం వేసి కూర్చున్నట్లున్నాయి నా స్తనాలు. వీపంతా నున్నగా మెరుస్తోందనుకుంటాను. అటూ ఇటూ ఆయన వేపు కదిలి వీపు చూపించాను.

“అక్కడ దురదగా వుందండీ, కాస్త గోకండి” అంటూ వీపు చూపించి నిలుచున్నాను.

వణుకుతున్న వేళ్ళు మెల్లగా కదిలాయి.

గబుక్కున ముందుకు తిరిగాను.

నా ఎద ఎరుపు ఆయన ముఖంలో గీసుకుంటున్నట్లు కమిలింది.

ఇక దొంగచాటు వ్యవహారాలు అనవసరం అనిపించింది. మారు మాట్లాడకుండా ఆయన రెండు చేతుల్నీ నామీద వేసుకున్నాను. తెల్లటి లంగా పైకి ముడుచుకున్నట్లుంది.

గట్టిగా కౌగిలించుకున్నాను. నా నరాలన్నీ సుఖాన్ని ఓపలేక చిట్లాయి. రక్తమంతా పిచ్చి పట్టినట్లు పరుగులు ప్రారంభించింది. ఏవో కొన్ని అవయవాలు విప్పారడం తెలుస్తూనే వుంది. పైకెగసిన సెగ ఆయన ఛాతీని మండిస్తోంది.

నాకయితే వూపిరి పీల్చడం కూడా కష్టమైపోయింది.

వేసిన చేతులు అలాగే వున్నాయి. అవి కదలడం లేదు. మల్లెపూల తోటలో నడుస్తుంటే టక్కున మిన్నాగు కనిపించినట్లు అవాక్కయి పోయాను.

ఆయన నుండి విడివడి కళ్ళల్లోకి చూసాను అవి నిరాసక్తంగా వున్నాయి.

“ఏమైంది?’ కఠినంగా ప్రశ్నించాను.

“తలనొప్పి భరించలేనంత”

చప్పున చీర కట్టుకున్నాను. బ్రా వేసుకుని జాకెట్ ధరించాను.

“అయితే అలా పడుకోండి”

ఆయన పడుకున్నారు. తొందరపడి అలా రెచ్చగొట్టడం బావోలేదనిపించింది. ఎంత తలనొప్పి లేకుంటే అంత నిస్తేజంగా వుండిపోతారు?

నేను కింద చాప వేసి పడుకున్నాను.

మూడోరోజు మా అమ్మావాళ్ళు వెళ్ళిపోయారు.

నేనూ, నా భర్తా, మా అత్తమ్మా మాత్రమే మిగిలాం. నేను వంట చేయడం ప్రారంభించాను.

ఆరోజు రాత్రి పడుకోవడానికి ఉపక్రమింస్తుండగా మా ఇంటిమీద రాళ్ళు పడ్డాయి. నేను హడలిపోయాను. శివరామ్ కోసం చూస్తే కనపడలేదు.

“ఏమండీ” అంటూ అరిచాను.

అప్పుడే ఆయన వీధిలోంచి వచ్చారు.

“మన ఇంటిమీద ఎవరో రాళ్ళేస్తున్నారండీ”

“అవునా?”

“వూఁ”

“నేనెళ్ళి చూస్తానుండు” అని ఆయన ఇంటి వెనకున్న మైదానంలోకి వెళ్ళి కాసేపటికి తిరిగి వచ్చాడు.

“ఎవరో దొంగలు” ఆయన చెప్పాడు.

నాకు భయం వేసింది. ఆ ఇల్లు వూరికి దూరంగా, కాస్తంత విసిరేసినట్లుండడం వల్ల ఆ ప్రాంతమంతా చీకటిగా, భయంకరంగా వుంది.

“భయంగా వుందండీ”

“మా ఇంటికి దొంగల బెడద ఎక్కువ. మన పెళ్ళికి ముందు ఓ గొర్రెపిల్లని ఎత్తుకెళ్ళారు”

“నిజమా!”

“ఆఁ నువ్వో పని చెయ్ ఇక్కడ వద్దు భానూ వాళ్ళింటికి వెళ్ళి పడుకో. అక్కడ చుట్టుపక్కల ఇళ్లుంటాయి. కాబట్టి భయముండదు.”

“మరి మీరో?”

“నేను ఇక్కడే పడుకుంటాను. ఇక్కడ ఎవరూ లేకపోతే దొంగలుపడే అవకాశముంది”

“అలాగేనండీ”

గబగబా ఓ చాపా దిండూ పట్టుకుని భానూ వాళ్ళింటికి పరుగెత్తాను జరిగిందంతా ఆమెతో చెప్పాను.

“ఇద్దరం వరండాలో పడుకుందాంలే” అంది.

ఆ రాత్రి అక్కడే పడుకుని ఉదయం లేచొచ్చేశాను.

రెండో రోజూ, మూడోరోజూ కూడా రాళ్ళు పడ్డాయి. రాళ్ళు పడడం, చాపా దిండూ పట్టుకుని భానూ వాళ్ళింటికి పరుగెత్తడం సాధారణమైపోయింది. ఈ గొడవలో పడి ఫస్ట్ నైట్ గురించి మరిచేపోయాను.

పల్లెటూళ్ళలో మనకు గిట్టనివాళ్ళు మన ఇళ్ళపై రాళ్ళు వేయడం లాంటివి చేస్తుంటారు. అందువల్ల మాకు శత్రువులెవరయినా వున్నారా అని ఆరా తీశాను. ఒక్క ఇల్లే వుంది. నా భర్తకు చిన్నాన్న అవుతాడు. దాయాదులన్న మాట. అయినా వాళ్ళు మాత్రం రోజూ రాత్రిళ్ళు మేలుకుని ఇంటిపై రాళ్ళు వేస్తుంటారా? ఏమో? ద్వేషం అలాంటిది.

సాయంకాలమైతే చాలు రాళ్ళు పడతాయేమో నన్న భయం నన్ను చుట్టుకునేది. గుడిసెకూ, వరండాకూ మధ్యనున్న ఖాళీ స్థలంలో వంట. అందువల్ల పొద్దు గుంకేటప్పటికి వంట పూర్తిచేసి ఇంట్లోకి వచ్చేసేదాన్ని.

ఎన్ని రోజులిలా? ఆ రాళ్ళు వేసేది ఎవరో కనుక్కుని వాళ్ళ అంతు చూడాలని నిర్ణయించుకున్నాను.

మరుసటి రోజు వంటంతా పూర్తిచేసి, అలా భానూ వాళ్ళింటికి వెళ్ళాను. కాసేపు పిచ్చాపాటీ వేసి వచ్చాను. నా భర్త కూడా దేవాలయం దగ్గరికి వెళ్ళి వచ్చాడు. ఇద్దరం భోజనాలు ముగించాం.

“రేపు ఎగవమళ్ళో మడకలు కట్టాలి. ఎవరయినా మడక కట్టడానికి వస్తారేమో కనుక్కుని వస్తాను” అని నా భర్త తిరిగి ఊర్లోకి వెళ్ళాడు.

భయంగా వున్నా, నాకు నేనే ధైర్యం చెప్పుకున్నాను తొమ్మిది గంటలై వుంటుంది. జోరీగ శరీరంలాగా చీకటి మెరుస్తోంది. ఊరులో అక్కడక్కడా వెలుగుతున్న దీపాలు చీకటిని నాకుతున్న వెలుతురు పురుగుల్లా వున్నాయి. గాలి గూర్ఖాలాఊరంతా తిరుగుతోంది. పెంకుటింట్లో కూర్చుని, ఆంజనేయ స్వామిని తలుచుకుంటున్నాను. రాళ్ళు పడుతుండడంతో నా మొదటి రాత్రి కాస్తా కొండెక్కింది.

రాళ్ళు పడుతుండగా శోభనం ఎలా జరుగుతుంది? అందుకే రాళ్ళు వేస్తున్న వాళ్ళ మీద పీకలదాకా కోపం వుంది. అందుకే ఒంటరిగా వాళ్ళను పట్టుకోవాలని అన్నింటికీ ముందుగానే ప్రిపేర్ అయి కాచుక్కూర్చున్నాను.

మరో అరగంట గడిచింది.

రాకెట్ లా ఓ రాయి దూసుకొచ్చి ఇంటి మీద పడింది. పెంకుల శబ్దం ఎముకలు విరిగినట్లు వినిపించింది. కళ్ళు మూసుకున్నాను. అంతలోనే మరో రాయి వచ్చి ఇళ్ళ మధ్య పడింది.

రోజూ ఇలా భయంతో బిగదీసుకుపోవడం కన్నా అటో ఇటో తేల్చేసుకోవడం ఉత్తమమైన పని అనుకుంటూ మంచం మీద నుంచి లేచి నిలుచున్నాను. లేని ధైర్యాన్ని తెచ్చుకున్నాను. ఏదో తెలియని కసి నన్ను ఊపేస్తోంది.

మెల్లగా అడుగులో అడుగు వేసుకుంటూ బయటకొచ్చాను. ఇంటి చూరుకింద నక్కాను. ఈసారి వచ్చిన రాయి గుడిసె మీద పడింది. అది వచ్చిన డైరెక్షన్ గమనిస్తే పెంకుటిల్లు వెనక నుంచి వేసారన్నది అర్ధమయింది.

నా భర్త వస్తే మరింత ఈజీగా ఆ దుండగుల్ని పట్టుకోవచ్చని చూశాను.

కానీ ఆయన వస్తున్న జాడ కూడా లేదు.

అంతలోనే మరో రాయి వచ్చి కిందపడి చిట్లింది.

నేనిక ఆలస్యం చేయదలుచుకోలేదు.

చూరు కిందనుంచే నడిచి మా ఇంటికి కాస్తంత దూరం వెళ్ళి, అక్కడి నుంచి వెనుకవైపు మలుపు తిరిగాను.

ఓ ముల్లు కసుక్కున కాలిలో దిగింది. రక్తం కారుతున్న స్పర్శ తెలుస్తోంది. వంగి ముళ్ళు లాగేశాను. కసి మరింత ఎక్కువయింది.

ముందుకు చాలా దూరం వెళ్లి అటునుంచి మా ఇంటి వెనుక వైపుకి రావడం ప్రారంభించాను.

కళ్ళు పొడుచుకున్నా కనిపించని కటిక చీకటి దూరంగా నక్క ఆకలితో కాబోలు ఏడుస్తోంది.

వడివడిగా అడుగులు వేశాను.

రాళ్ళు పడుతుండడం గమనించి కాబోలు, మా యింటి ముందు పచార్లు చేస్తున్న కుక్క మొరుగుతోంది.నేను ఠక్కున ఆగిపోయాను.

మా ఇంటికి కాస్తంత దూరంలో ఓ ఆకారం మెదులుతోంది. రక్తం ఒక్కసారిగా నా ముఖంలోకి చిమ్మింది.

ఆ ఆకారం కిందకు వంగి కుడిచేతిని సాగదీసి, ముందుకు విసిరింది. ఇంటిమీద రాయి పడ్డ చప్పుడు నక్క పళ్ళు కొరుకుతున్నట్లు వినిపించింది.

ఏదో తెలియని మొండి ధైర్యం నాలో ప్రవేశించింది. చీర కుచ్చిళ్ళను ఎత్తి బొడ్లో దోపుకుని పరుగెత్తాను. మరింత దగ్గరగా వెళ్ళి ఆగాను.

మెల్లగా నడవడం మొదలుపెట్టాను.

కుక్కల అరుపులవల్ల నా అడుగుల చప్పుడు అతనికి వినిపించడం లేదు. మరో రాయి విసరడానికి అతను కిందకి వంగాడు.

నేను చటుక్కున ముందు కురికి అతని చేయి పట్టుకున్నాను. చటుక్కున రాయి వదిలేశాడు. తల వంచుకున్నాడు.

చెంపలు పగుల కొడదామా అన్నంత పిచ్చికోపంతో అతని ముఖాన్ని పైకి లేపాను. అప్పటికే అతనిమీద అసహ్యంతో నా నోట్లో నీళ్ళు ఊరాయి.

ముఖంమీద ఉమ్మెయ్యాలని నోరు తెరిచిన నేను అలా బిగదీసుకుపోయాను. అది షాకో, ఆశ్చర్యమో, విస్మయమో ఏదో నేను చెప్పలేను.

అతను…. నా భర్త….. శివరావ్.

అప్పుడు కదిలింది బాధో, నిస్సహాయతో, బేలతనమో…..నాకు తెలియదు. నాకళ్ళలో నీళ్ళు.

అలా ఎంతసేపు ఏడుస్తూ వుండిపోయానో తెలియదు. ఆయన మాత్రం వంచిన తల ఎత్తలేదు.

“ఎందుకిలా?” ఏడుపును కచ్చబోతుతనం మింగేయడంతో అరిచినట్లు అడిగాను.

అంత గట్టిగా అరుస్తానని తెలియని అతను కొరడా దెబ్బ తగిలినట్లు చివుక్కున తల పైకెత్తాడు.

“ఏమిటిదంతా? ఎందుకు?” రెండు భుజాలు పట్టుకుని ఊపేశాను.

ఆయన ఒక్కో మాటను అప్పుడే ఉచ్చరిస్తున్నట్లు చెప్పాడు….. “ఏం చేయను? నువ్వు మనింట్లో కాకుండా వేరే ఇంట్లో పడుకోవాలని నిన్ను భయపెట్టడానికి నేనే రాళ్ళు వేయడం మొదలుపెట్టాను. నువ్వు ఇక్కడే పడుకుంటే నాకు ఇబ్బంది.

శోభనం కావాలని అడుగుతానని భయం.

బట్టలన్నీ విప్పుతావేమోననే టెన్షన్.

నేను అందుకు పనికి రాను. పుట్టడమే అలా పుట్టాను.”

నాకాళ్ళ కింద భూమి చీరుకుపోతున్నట్లనిపించింది. మిన్ను విరిగి మీద పడిందంటారే అలాంటి స్థితి మరలాంటివాడివి ఎందుకు పెళ్ళి చేసుకున్నావని కూడా నాకు అడగాలనిపించలేదు.

ఏదో వైరాగ్యం లాంటిది నన్నావహించింది.

ఏడుపు కూడా రాని పరిస్థితి.

ఆయన చేతులు పట్టుకుని ఇంటికి నడిపించుకొచ్చాను.

“మీరు ఇకనుంచీ పెంకుటింట్లో పడుకోండి నేను గుడిసింట్లో పడుకుంటాను. ఇక మీరు మీ ఇంటిమీదే రాళ్ళు వేసుకోనవసరం లేదు” అన్నాను.

మహిత చెప్పడం పూర్తిచేసి “అలా మా శోభనం జరక్కుండానే పోయింది” అంది ముక్తాయింపుగా.

అప్పటికి బాగా పొద్దుపోయింది. చీకటి నల్లటి పొడిలాగా రాలుతోంది.

“మరి నీకు ఇద్దరు పిల్లలు కదా” అంది సుజన ప్లాట్ గా ఆమె వైపు చూస్తూ.

“నా భర్తతో శోభనం జరగలేదన్నాను గానీ మరెవరితోనూ జరగలేదని చెప్పలేదుగా” అని నవ్వింది మహిత.

మళ్ళీ ఆమే “ఎన్నిరోజుల తరువాత నువ్వు ఆ దుఃఖంలోంచి తేరుకున్నావ్? ఆ ఊరొదిలి భర్తతో పాటు ఎందుకిక్కడికి వచ్చేశావ్?

నీ శోభనం ఎవరితో జరిగింది? వారానికో మారు ఎందుకు పుట్టింటికెళతావ్? అక్కడ ఎవరున్నారు? లాంటి ప్రశ్నలు వేయకు అవన్నీ అడక్కు ఊహించు” అంటూ పైకి లేచింది.

ఆమె ఫస్ట్ నైట్ అంతా విన్నాక సుజనకూ దిగులుగా అనిపించింది.

మహిత మీద జాలిలాంటిది కలిగింది అయితే ఆమె దాన్ని ప్రకటించలేదు.

“రేయ్ లేవరా ఈరోజు శ్రీకృష్ణ జన్మాష్టమి” తల్లి లేపడంతో మెలకువ వచ్చింది వంశీకి. హడావుడిగా అక్కడినుండి దొడ్లోకి దారి తీశాడు.

అతను అంత హడావుడి పడిపోవడానికి కారణం శ్రీకృష్ణజన్మాష్టమి కాదు. ఆ రోజు ప్లాన్ నెంబర్ త్రీ అమలు చేయబోతున్నాడు. దానికి ‘మేఘమాల’ అని కోడ్ నేమ్ కూడా పెట్టుకున్నాడు.

‘మేఘమాల’ సక్సెస్ అయి శోభనం జరగాలంటే చేయాల్సిన పనులు చాలా వున్నాయి. అందుకే మరో అరగంటకల్లా తయారయ్యాడు.

అప్పటికే దేవాలయం దగ్గర కోలాహలంగా వుంది. లౌడ్ స్పీకర్ లోంచి ఈ మధ్యే రిలీజైన సినిమాల్లోని పాటలు ఊరినంతా బ్రేక్ డాన్స్ వేయిస్తున్నాయి.

గర్భగుడి అంతా శ్రీరామచంద్రుడు ఆక్రమించుకోవడంతో భజన మందిరంలో శ్రీకృష్ణుని పటం పెట్టారు. దానినిండా పూలమాలలు వేయడంవల్ల పూల మధ్యలోంచి శ్రీకృష్ణుడు ముఖాన్ని మాత్రం బయటపెట్టి తొంగి చూస్తున్నట్లుంది. మందిరం పైన కట్టిన మామిడాకు తోరణాలు గాలికి అటూ ఇటూ ఊగుతూ, గోపికలు వయ్యారాలు పోతున్నట్లు కనిపిస్తున్నాయి. ఓ మూల చేరిన భజన బృందం హార్మోనియాన్ని ముందేసుకుని పాటలు పాడుతోంది. అయితే పాడుతున్న వ్యక్తి తప్ప మిగిలిన వాళ్ళు కూడా స్పీకర్ లోంచి వస్తున్న సినిమా పాటలనే వింటున్నారు. గుడి పూజారి తనలో తనే గొణుక్కుంటూ కిందపడి దొర్లుతున్న పిల్లనగ్రోవిలా తిరుగుతున్నాడు.

దేవాలయం ముందు చేరిన పిల్లలు పట్టలేని ఉత్సాహంతో ఆటలు ఆడుకుంటున్నారు. వరండాలో ఓ పెద్ద అండాలో పానకం కలిపి, వచ్చిన వాళ్ళందరికీ ఓ గ్లాసు పానకం ఇస్తున్నాడు ఓ పూజారి. ఊరికి తూర్పున వున్న ఖాళీస్థలంలో ఉట్లు కొట్టడానికి కావాల్సిన ఏర్పాట్లు చేస్తున్నారు యువకులు.

వంశీ ముందు దేవాలయం దగ్గరికి వెళ్లి ఆ తరువాత ఇంటికి వచ్చాడు. అప్పటికే టైమ్ పదిగంటలై పోయింది. ఇక త్వరపడకపోతే మొత్తం ప్లాన్ అంతా పాడయిపోతుందని స్కూలు దగ్గరికి వెళ్ళాడు. స్కూలంతే అక్కడ పెద్ద భవంతులు ఏమీ లేవు. ఓ పెద్ద గది మాత్రమే వుంటుంది. దానిని టీచర్ మధ్యాహ్నం విశ్రమించడానికి, రిజిష్టర్లు గట్రా పెట్టుకోవడానికి ఉపయోగిస్తున్నాడు. తరగతులన్నీ అక్కడే వున్న పెద్ద చింతచెట్టు కింద జరుగుతాయి.

జన్మాష్టమి సందర్భంగా ఆరోజు స్కూలుకి సెలవు. అంతకు ముందు రోజు సాయంకాలం టీచర్ ఊరుకి వెళ్ళేప్పుడు వంశీ ఆయన్ను అడిగి తాళం చెవి తీసుకున్నాడు. ఆ రాత్రే తన శోభనానికి కావాల్సిన మంచం, పరుపు, రెండు దిండ్లు, ఓ దుప్పటినీ అక్కడికి చేర్చాడు.

తాళం తీసి గదిలో ఒద్దికగా అమరిన మంచాన్ని తనివితీరా చూసుకుని, అక్కడి నుంచి వచ్చాడు వంశీ.

ఇంటికొచ్చి ప్యాంటూ షర్టూ వేసుకుని టౌన్ కి బయల్దేరాడు. అదృష్టం కొద్దీ వెంటనే బస్సు దొరికింది.

బస్టాండ్ నుంచి పదడుగుల దూరంలో కిరణ్ వీడియోషాపు ఆ షాప్ ఓనర్ కి కిరణ్ తో స్నేహం లేదుగానీ ముఖపరిచయం మాత్రం వుంది.

మరిన్ని 2018 కొత్త కథలు

చెల్లితో బంచిక్

గెలుపుకోసం

చదరంగం

ఓ అందమైన లలిత మాలతిల కథ

జన్మనిచ్చిన తల్లి కోసం ప్రయాణం

సునీత- నా కలల రాణి 

నా ముగ్గురు పెళ్లాలు  

ఒక కుటుంబం

ఒక్కసారి అలుసిస్తే!?  

మంత్రాలు – చింతకాయలు

రెచ్చిపోయిన అమ్మాయిలు

అమ్మ-నీ పొదుగు   

కలసి వచ్చిన అదృష్టం

ఫ్యామిలీ కథ చిత్రం 

శృంగార మధనం: సంజయ్

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *